Służba na bierzmowaniu

W poniedziałek (21.06.) w naszej parafii udzielony zostanie sakrament bierzmowania. Zapraszamy do uczestnictwa w wieczornej Mszy Świętej o godzinie 18.00 wszystkich chętnych ministrantów, gdyż pragniemy zorganizować uroczystą służbę.

Za dodatkowe uczestnictwo wpisujemy „++”, a za służbę obowiązkową „+”!

Zbiórki dla młodszych ministrantów

Najbliższe spotkania dla ministrantów ze szkoły podstawowej:

29.05. wyjazd rowerowy dla grupy starszej w ramach zbiórki

05.06. zbiórka odwołana – weekend z Bożym Ciałem

12.06. – zbiórka dla grupy młodszej

Wszystkie spotkania – jeżeli nie napisano inaczej – odbywają się o godzinie 9.30 w kościele.

Poniżej przedstawiamy szczegółowe składy poszczególnych grup:

Czytaj dalej

Nabór do wspólnoty!

Drodzy Ministranci i Rodzice! Chcąc zasilić nasze ministranckie szeregi nowymi rekrutami, ogłaszamy nabór do wspólnoty! Znasz osoby, które mogą być zainteresowane służbą przy ołtarzu? Może twój znajomy, kolega z klasy dużo rozmawia z Tobą na ten temat? A może sam chciałbyś spróbować kogoś zachęcić? Nasze drzwi stoją otworem dla każdego!

Czytaj dalej

Dni Krzyżowe

 

W najbliższy poniedziałek, wtorek i środę obchodzimy w naszej parafii Dni Krzyżowe.

Jest to czas błagalnej modlitwy o urodzaje i zachowanie od klęsk żywiołowych. Po każdej porannej Mszy Świętej odbędą się procesje do jednego z krzyży na terenie placu kościelnego. Zapraszamy Was wszystkich do licznego działu w tych nabożeństwach!  

Ćwiczenia głosowe

Przystępując do ćwiczeń głosowych należy przyjąć właściwą postawę. Prawidłowa, to znaczy swobodna postawa ciała zachowująca ogólną elastyczność i pozbawiona wszelkiego usztywnienia i zbędnych napięć. Wpływa na wyrobienie prawidłowego sposobu oddychania i na ogólną gotowość mięśniową całego instrumentu głosowego. Pozycję ciała powinno cechować nieusztywnione trzymanie głowy, równoczesne rozłożenie ciężaru ciała na obie nogi, nieco uwypuklona, lecz w pełni elastyczna klatka piersiowa i ręce opuszczone swobodnie wzdłuż ciała.
 
Zalecane jest wykonywanie następujących ćwiczeń:
 
• Wziąć niewielki oddech, przy czym wymówić samogłoskę a lub o w sposób przeciągły, atakując ją miękko, lekko. niezbyt głośno, jak gdyby wołając lub pojękując, po czym przerwać i znów wymówić (powtarzać to kilkakrotnie). Powinno nam przy tym ciągle towarzyszyć uczucie podpierania, nawet w czasie pauz. Po kilkakrotnym wymówieniu samogłoski a lub o zaczerpnąć powietrza i powtórzyć ćwiczenie w ten sam sposób, stale zważając, by przy wydawaniu dźwięku nie odczuć najmniejszego wysiłku gardła.
 
• Rozumiejąc już, że zapoczątkowanie dźwięku wiąże się z oddechem, a gardło stanowi tylko niejako rurę przelotową dla dźwięku, wymawiać w ten sam sposób przerywany pauzami, miękko, przeciągle i wolno samogłoski c, e, i, o, n. Całą uwagę należy skupić na tym, aby nie angażować mięśni gardła, podobnie jak w ćwiczeniu poprzednim, a pozostałe głoski tworzyły się tylko dzięki ruchom języka i warg.
 
• Skoro będziemy umieli swobodnie i bez wysiłku wymówić wyżej wymienione samogłoski, przy zachowaniu prawidłowego podparcia, możemy je łączyć kolejno ze spółgłoskami w, ni, b, a’, t,  a następnie ćwiczyć je w różnych połączeniach sylab, np.: hra-bre-bri-hro-bru

Emisja głosu

Wytwarzanie głosu u różnych osób jest niejednolite, nieraz błędne. Chodzi o to, by wytwarzać dźwięk możliwie najlepszy, dźwięczny i bez wysiłku. W tym celu wykorzystujemy znane z akustyki zjawisko rezonansu. Kierując umiejętnie strumień drgającego powietrza do przestrzeni oddżwiękowych (na maskę) przy niewielkim wysiłku wytwarza się automatycznie dźwięczny i silny głos. Natomiast przez niskie ustawienie krtani w czasie emisji głosu powiększamy przestrzenie rezonansowe oraz wytwarzamy pewnego rodzaju opór między działaniem krtani i prądem powietrza, co przyczynia się walnie do wytwarzania tonów pełniejszych i bardziej skoncentrowanych. Można lektorom polecić poniższe ćwiczenia:

• Postawa w małym rozkroku. Ramiona luźno opuszczone unosimy zdecydowanym ruchem w bok do poziomu barków z jednoczesnym pełnym, głębokim wdechem. Wydech wykonujemy nucąc na najwygodniejszej głosce i wysokości dźwięku z jednoczesnym jak najpowolniejszym opuszczaniem ramion bokiem w dół.

• Przebieg ćwiczenia podobnie jak wyżej. Ruch ramion z dołu bokiem w górę z wdechem, powolny opad ramion bokiem w dół z nuceniem.

• Postawa w małym rozkroku, ręce splatamy z tyłu. Unosimy splecione ramiona i wykonujemy wdech. Podczas tego ruchu uwypuklamy klatkę piersiową (szczególnie jej dolną część). Powolny opad splecionych ramion w dół z nuceniem.

• Po uzyskaniu pewnej sprawności zaleca się podczas wdechu zamiast nucenia jednej głoski wymawianie: ma, me, mi, mo, nin, ma, nie… W następnym etapie: a, e,i, o, n, ą, ę. . . Wreszcie liczenie: raz, dwa, trzy itd.

UWAGA! Przy ćwiczeniach należy unosić ramiona tylko na tyle, aby nie spowodować znaczniejszego przesunięcia łopatek, ponieważ utrudniłoby to, a nie ułatwiło podparcie oddechowe.

Akcent logiczny

O akcencie gramatycznym była już mowa poniżej. Czym jest więc akcent logiczny albo myślowy? W każdym zdaniu spotykamy się z różnymi jego częściami, np. podmiot, orzeczenie, dopełnienie itp.
 
Te elementy w różnych zdaniach mają różną wartość znaczeniową. W każdym zdaniu tkwi jakaś jedna myśl, idea, która może być wyrażona przez różne części zdania. W czasie publicznego czytania słowo, które wyraża istotną myśl, powinno być odpowiednio wyodrębnione, to znaczy powinno być akcentowane. Czytając bez akcentów logicznych, stajemy się niezrozumiali, lecz błędem jest również dawanie w zdaniu akcentu zbyt wielu wyrazom. Wtedy akcenty logiczne tracą na znaczeniu, podobnie, jak gdyby w gazecie nie tylko nagłówki, ale i większa część treści była podana tłustym drukiem.
 
Jak znaleźć w zdaniu słowo istotne? W czasie przygotowania czytania staramy się zrozumieć sens zdania, czytając cicho. Następnie pytamy, które słowo ten sens wyraża np. Jesteśmy dziećmi Boga. Autor pragnie nam powiedzieć, iż nas stosunek do Boga po chrzcie św. oraz na mocy stworzenia jest taki, jak stosunek syna do ojca. Pytam teraz, kim ja jestem w stosunku do Boga. Jestem dzieckiem, a więc słowem akcentowanym w tym zdaniu jest słowo – dziećmi.
 
Inne wskazówki odnośnie akcentu logicznego:
•Z natury swej akcentowane są apostrofy i inwokacje np. Zaprawdę – ten jest Syn Boży.
•Słowa łączące: jak, wszystko, każdy po wymienieniu np. gwiazdy, rośliny, zwierzęta, ludzie – wszystko to jest dziełem Boga.
•Słowa w zdaniach, które mają mobilizować, są akcentowane, np. Chrześcijanie powinni być bohaterami.
•Odpowiedź w zdaniu pytajnym nosi akcent np. Spotkało kogoś z was nieszczęście —niech się modli.
•Słowa przeciwstawne w zdaniu są akcentowane np. Kto nie jest ze mną, przeciwko mnie jest.

Akcent gramatyczny

Akcentem nazywamy specjalne podkreślenie danej sylaby w wyrazie. W języku polskim akcent gramatyczny jest stały i przypada na drugą sylabę od końca wyrazu. Zasady tej należy bezwzględnie przestrzegać.

•Od normy tej zachodzą następujące wyjątki: przy wyrazach obcego pochodzenia zakończonych na: -ika, -yka oraz –ik, –yk w liczbie mnogiej, akcent pada na trzecią zgłoskę od końca wyrazu. Np. logika, polityka, laik, plastyk, plastycy.

•Zmiany akcentu nie zachodzą przy wyrazach obcych całkowicie spolszczonych.

•Akcentowanie czasowników 1 i 2 osoby liczby mnogiej czasu przeszłego:

Zasada -wszystkie czasowniki 1 i 2 osoby liczby mnogiej czasu przeszłego akcentuje się na trzecią sylabę od końca np.

my mówiliśmy (mó – wi – liś – my)
wy mówiliście (mó – wi – li – ście)
my chcieliśmy
wy chcieliście
my widzieliśmy
wy widzieliście
my podróżowaliśmy
wy podróżowaliście
my rysowaliśmy
wy rysowaliście
my graliśmy
wy graliście
my spotkaliśmy się
wy spotkaliście się

Wniosek: WAŻNE! W czasownikach zawsze, kiedy występuje końcówka -liśmy,liście akcentuje się trzecią sylabę od końca!

Wymowa spółgłosek

Przy wymawianiu pojedynczych spółgłosek nie spotyka się na ogół większych odchyleń, chyba że u kogoś występują wady wymowy. Spotyka się jednak dość często niezbyt ostre i precyzyjne wymawianie spółgłosek. Lektor musi zwracać uwagę na prawidłową wymowę poszczególnych spółgłosek. Często spotykanym błędem jest zniekształcenie spółgłosek przy ich nagromadzeniu, np. uczciwy na ućciwy, czterdzieści na śterdzieści, trzeba na czeba itp. Dla przyswojenia sobie poprawnej wymowy w wyrazach o nagromadzonych spółgłoskach oraz dla uelastycznienia narządów mowy można szeptem wymawiać, starając się o precyzję, następujące słowa i zdania:
 
abstrakcja       bezsprzeczny       chrzcielnica       ekstrawagancja       góralszczyzna       inkwizycja       kaszlniecie       monstrualny       nastrzyc       opatrzność    pertraktacja     przedchrześcijański       reskrypt  rozprzężenie       sprzymierzeniec       tatarszczyzna       ustrzyc       wszczynać       zadzierzgnąć       zastępować

Wymowa samogłosek

W posłudze lektora niezwykle ważna jest odpowiednia wymowa poszczególnych głosek. W niektórych okolicach Polski następuje zamiana a na o, np. ja na jo, y na i, np. krzyż na krziż. Przy wymawianiu nosówek ci, ę spotyka się wiele błędów. Np. przy końcu wyrazu idę wymawia się idem, jadą wymawia się jadom. Dla poprawności wymowy należy poznać układy narządów mowy przy samogłoskach:

A – usta maksymalnie otwarte, język spoczywa biernie w dolnej części jamy ustnej, za dolnymi zębami.
O – układ jak przy A z tym, że wargi nieco się zawężają i zaokrąglają.
U – wargi bardziej zaokrąglają się i bardziej zwężają.
E – wychodząc z pozycji samogłoski A szczęka dolna trochę się zamyka, język delikatnie się podnosi.
I – szczęka bardziej się zamyka, język więcej się podnosi.
Y – język i szczęka jak przy I lecz wargi zaokrąglają się jak przy U.
Ą – układ jak przy O z dodaniem nosówki, miękkie podniebienie obniża się.
Ę – układ jak przy E z dodaniem nosówki, miękkie podniebienie obniża się.